| تبليغات | X |
|
ابــوالحلم و ابـوالـعلــم بـه مـلک دل اسير است ابوالفضـــل است و عبـاس به عالم بي نظير است گـل ام البنيــــن و اميــــد عالميـــــن است امير لشگــــر عشق علمـــدار حسيـــن است بهشت از خــــــاک پايـــت بـــرد بهـر تيمم شجـــــاعت در حضـورش نمايد دست و پا گم ادب عبـــد ذليـــلش زبــــانزد در کرامــــت ز حُسنــش کــــرده غوقـــا به قد کرده قيامت همه محـــو جمــالش کــه قـــرآنش ستـوده بــه فـــال گوشـــه لب دل از عالــم ربـــوده يــل بـــي مثل حيـــدر بــرد تيغش ز هـر سو اگـــر تيغش ستـــاننــد کُشد تــا تيـغ ابـرو ابوالحُسن و ابوالعشق ز حُسنش دل اسيـر است حَسَن حُسن و علي خو حسين شاه ، او وزير است ز بــرق غيـــرت او شد آتــش در نيــستــان دو چشـم مست و شهـــلا شده آييــن مستـان ز بــس شيريـــن لقــا بـود دلش بحر صفا بود رقيــه بـــي حضــورش چــو مجنون مبتلا بود يــــه صحـرا نـرگس مست شده محو نگاهش سکينـــه شــاهد عشق پـريشــان از فراقش بيــا در جمع مستـــان شـراب نــو طلب کن بيـــا چــون مي پرستــان ز جام او طرب کن دلـــت را عبــــد و رام شهنشـــاه نجف کن شنيـــدي تـــا ابــوالفضل بـه نام او ادب کن بيـــا يــا صاحب الامر بيــــا مهدي فرج کن بـــه حــق چشم عبــاس بيـا مهدي فرج کن
+ نوشته شده در دوشنبه دوم بهمن 1385ساعت 19:8 توسط محمد مج
|
|
درباره وبلاگ 
|
